Ne de güzel fırçaladınız beni!

Gerçekçilik belki çok kolay bir özellik değil çünkü gerçeğin ne olduğu çoğunlukla belli değil. Ama gerçekçilik arkasına sığınıp beklentileri minimum tutmak, umutsuzluk, karamsarlık hayli kolay. Hayal kırıklıklarını azalttığı da doğru, daha farkında hissettirdiği ve göründüğü de.

Ama ihtiyaç duyulan bu mu hayatta? O tartışılır işte.

Dünyalarda yer kotası var mı?

Mutlu olmayanın mutluluk dolu bir dünyada yeri yoktur muhtemelen. Öyle olmalı, bozmamalı ki zaten adaptasyonu da zor.

Just be simple

Şarkının birinin sonunu sahiplenip kendine mi yoksa başkalarına mı söylediğini bilmemek nedir derlerse cevap veremem ama o sahiplenmeyi gösterebilirim artık. Bunu herkes hayatına yansıtmalı ya da bana ne elalemden, en azından ben yapmalıyım, derim.

Songs: Ohia'nın en çok dinleyip en üzerimde etkisi olan şarkısını önceden paylaştım burada, anmak istemem kendisini tekrar - ki o ruh hâlinde olmama memnuniyetindeyim şüphesiz.

Yine beni çok umutlu anlara yönelten şarkısı da var, Blue Chicago Moon. Onun sözünü sahiplenecek ama ben değildim. Bana söyleyecek insanın varlığıydı, e o da...

Her şeyi boş verip isteklere, sonuçlara, anlık hissedilenlere yoğunlaşınca da daha rahat olduğumu fark ediyorsam, istediğime/istediklerime kavuşmaktan bağımsızca, "Just be simple" sahiplenmekten zannedersem 40 yıl sonra da pişman olmayacağım sözdü.

Nitekim şarkısında Molina da der, hep denedi "simple" olmayı diye.
Haklıdır herhalde.